Eleonora

Imię: Eleonora

Skróty: El, Lena, Elena, Nora, nawet trafiło się Leo

Przezwisko: jakiekolwiek, wszystko byle nie pełne imię

Głos

Płeć: Wadera

Wiek: 3 lata

Charakter: El jest bardzo nieśmiała, wręcz boi się obcych wilków, mimo wszystko jest gotowa przyjść z pomocą każdemu potrzebującemu. Nie jest szczególnie.... rozgarnięta, łatwo się rozprasza i jest dość niezdarna na pierwszy rzut oka, jednak w poważnych sytuacjach potrafi być bardzo opanowana i precyzyjna. Stara się zawsze dotrzymywać danego słowa i nigdy nie zdradza powierzonych jej sekretów, jest też bardzo dobrym słuchaczem. Choć wydaje się to sprzeczne z naturą nieśmiałej osoby jest bardzo ufna, można powiedzieć że naiwna. Łatwo wybacza innym. Jest strachliwa, jednak stara się nad tym pracować, nabiera odwagi zawsze kiedy myśli że niewinnej osobie może stać się krzywda. Jest zaskakująco uparta. Szybko myśli i analizuje rozmaite sytuacje, jest mądra i próbuje używać swojej wiedzy by pomagać innym. Jak można się domyślić stawia dobro innych nad swoje. Zdenerwowanie jej graniczy z cudem, jednak jest to ten rodzaj cudu którego raczej nikt nie chce oglądać

Cechy szczególne: świecące futro, wiecznie ma zimne ręce (czy łapy)

Status: Omega

Stanowisko: Uzdrowiciel

Partner: ....uh?

Rodzina: brak

Przyjaciele: brak

Rasa: wilk natury? raczej nie ma żadnych niezwykłych zdolności więc sama nie wie

Żywioł: brak

Moce: ..to raczej nie jest żadna przydatna umiejętność, bardziej... symptom choroby? Nie da się nad tym zbytnio panować, na szczęście pojawia się bardzo rzadko

Inne: jąka się, BARDZO, zwłaszcza kiedy musi rozmawiać z nieznajomymi, większość czasu spędza w ludzkiej postaci, swego czasu pracowała nad eksperymentalnymi metodami leczenia, ale nigdy więcej. Zawsze ma ze sobą torbę, jednak nikomu nie chce pokazać jej zawartości

Lubi: motyle- zwłaszcza te niebieskie

Nie lubi: tłumów, głośnych miejsc, swojego świecącego futra

Historia: [LINK]

Sterujący: Geneza

Galeria:

X, X, X, X

Jako człowiek: X, X

Ekwipunek: torba, nie ma tam wiele rzeczy , ale nie chce ich pokazać

Sakwa: 120 ZM

Umiejętności: Szybkość: 50

                 Siła: 10

                 Zwinność: 15

                 Wytrzymałość: 25

Punkty Awansu: 70 / 200

Upomnienia: 1/3

Od Scarlett CD. Raven

Zapytałam go... i od razu tego pożałowałam. Ten jego drwiący, wręcz prześmiewczy uśmiech, analizowanie mnie, ten ton i sposób jego mówienia...Ugh. Jak on właściwie miał na imię? Ra...dek? Raczej nie, ale czy to istotne? Mamy spędzić ze sobą jeden dzień, a nie całe życie, a ta informacja aktualnie nie jest mi potrzebna.

Ehh.. w sumie mogłabym wybrać się po obiecaną rzecz jutro, ale nie mam ochoty znowu znosić użalań Alis, która stale dopytuje się o ten przedmiot. Odchrząknęłam więc.

- Alis poprosiła mnie bym kupiła jej arkusz do rysowania gwiazd. Ma być podobno w sklepie astronomicznym.- odpowiedziałam w miarę spokojnie, kierując się w stronę wyjścia. Chłopak szedł obok mnie, a na jego twarzy zagościł ten sam uśmiech. Jak ja z nim wytrzymam do końca tej drogi? Przyspieszyłam wyprzedzając go o krok i chwyciłam klamkę od drzwi i tym razem ostrożniej je otworzyłam, mając na uwadze ostatnie wydarzenia.

Pogoda była... znośna łagodnie ujmując. Szare chmury, z których delikatnie sypał śnieg, spokojnie dryfowały po niebie. Ptaki siadały na gałęziach drzew i melodyjnie ćwierkały w promieniach południowego słońca. Biel śniegu wręcz oślepiała mnie, więc pomimo pochmurnego dnia, musiałam mrużyć oczy. Poprawiłam płaszcz i pewnym krokiem poszłam w wyznaczonym kierunku, z moim towarzyszem po prawej stronie. Przeważnie szliśmy w milczeniu, nie było tematu, na który moglibyśmy spokojnie porozmawiać, a opowiadanie historii życia nie leży w mojej naturze i widocznie z nim jest podobnie. Czasem któreś z nas rzuciło uwagę na temat ładnej pogody czy określonego członka watahy, lecz na tym się kończyło. Minęło niecałe 10-15 minut, kiedy niebo zaczęły stopniowo pokrywać ciemniejsze chmury, a śnieg opadał coraz szybciej i coraz gęściej. Nie żebyśmy się tym jakoś bardzo przejęli, prawdę mówiąc, zlekceważyliśmy to co się działo. I to był błąd. Kolejne chwile stawały się coraz gorsze, a my maszerowaliśmy dalej.

Zimowy wiatr z drobinkami śniegu zawiał prosto na moją twarz, rozwiewając i kołtuniąc moje włosy, które rano starannie rozczesywałam. Biały puch sięgał mi teraz aż do łydek, pomimo tego, że niedawno była jeszcze nic nieznacząca warstewka. Nie było widać słońca ukrytego za szarymi, mknącymi chmurami i tylko nieznaczne prześwietlenia jego promieni powodowały, że człowiek nie mylił dnia z nocą. Drzewa ogołocone z liści uginały się pod siłą szalejącego wiatru, lecz nie było na nim żadnych zwierząt. Dodatkowo pojawiła się nieszczęsna mgła, gęsta jak mleko, zasłaniająca tylko pole widoku. Wiem z książek, że śnieżyca może objawić się w najmniej spodziewanym momencie i jest bardzo gwałtowna, lecz nigdy nie przeżyłam tego zjawiska na własnej skórze. Na moich policzkach pojawiły się wyraziste, czerwone wypieki, a z każdym oddechem, z moich ust wydobywał się spory obłoczek pary. Włożyłam ręce do kieszeni, uporczywie szukając rękawiczek. Znalazłszy je, w pośpiechu wsunęłam na dłonie, a czapkę zsunęłam tak, by zakrywała uszy.

-To niemożliwe byśmy szli w taką pogodę, zawracajmy! Przełożymy to na kiedy indziej, co? - protestowałam, a przynajmniej próbowałam. 

-Nic nie jest niemożliwe.- mruknął pod nosem a nie doczekawszy się mojej odpowiedzi krzyknął - To już niedaleko! Serio! Chodź, mam ważną sprawę do załatwienia!

"Wariat" pomyślałam." O co mu chodzi? To jest tak ważne, by brnąć dalej przez tę śnieżyce?"Nie wiem co we mnie wstąpiło. Zrobiłam krok do przodu. Drugi. Trzeci. I dalej jakoś poszło. Sunęłam za nim, nawet nie wiedząc co robię. Idiotka ze mnie, trzeba było zostać przy lekturze.

<Raven?>

Od Toxic'a DO Alissy

Przechadzałem się po zaśnieżonym lesie. Nie było aż tak zimno jak mi się wydawało żę będzie, ale i tak jest mi często ciepło dość żę tak na prawde jest zimno na polu. Więc dla mnie to nic nowego. Muj spacer w ciszy nie trwał długo. W oddali mogłem dostrzedz figurę innego wilka, a z tego że sierść była podobna do śniegu to stawiałem na Scarlett, Snowbird lub Alis. Raven był wykluczony bo nie było widać żadnych skrzydeł. Im bliżej byłem tym łatwiej bylo dostrzedz wilka czającego się za tą sylwetką. Okazało się że to była mała Alis, ktura prawdopodobnie też tędyt tylko przechodziła. Jeżeli się nie mylę to mnie już dawno dostrzegła, powodem do takiego myślenia jest kolor moiej sierści ktura jest czarna. Nie trwało to długo zamin się spotkaliśmy. Przywitałem się z lekkim uśmiechaem, a wadera zrobiła to samo.
-Co cię tu sprowadza?
Zapytała zaciekawiona moim pobytem.
-Dziwnie to zabrzmi, ale spacerowałem sobie. A ciebie co tu sprowadza?
Zapytałem w ciąż lekko się uśmiechając do Alis.

<Sry że krutkie ale ni ma pomysłu xD>

Od Toxic'a DO Raven'a

Zaciekawiony fanjym miejscem postanowiłem pójść na polanę żeby zebrać towarzystwo. Ku mojemu zdziwieniu ktoś już tam był, tym kimś był Raven. Stał sam we formie człowieka. Normalnie wyglądało jak by miał śnieg na włosach, ale nie będe tego bardziej komentować bo sam mam dość jasne włosy. Jak by na to nie patrzeć to jestem blądynem. Zmieniłem się w człowieka i podeszłem do chłopaka.
-Cześć
Przywitałem się i uniosłem rękę lekko do gury, a chłopak odwzajemnił gust.
-Co tutaj robisz?
Zapytał na co ja lekko się uśmiechnałem.
-Chcę pozwiedzać piwnice domów w opuszczonym mieście, no i myślałem że chciałbyś się dołączyć
Na twarzy czerwonookiego ujawnił się lekki uśmiech co pewnie oznaczał że z chęcią pujdzie.
-Jeżeli idziesz ze mną to chodź, a jak nie to nie
Zacząłem się kierować w stronę lasu. Nie trwało to długo zanim Raven się dołączył.
-A są tam potwory?
-Są potwory i też takie o kturych nie wiemy
Odpowiedziałem na pytanie i kątynuowałem podruż do miasta, w raz z moim towarzyszem.

<Raven?>

Od Sorrow CD. Razor

Wyszłam z krzaków słysząc słowa nowej. A myślałam że będzie jak inni i poczeka aż sobie wyjdę. No ale nie, bo musiała się wyrużnić.. Dobra nie ważne. Czas poznać nową osobe! Cieszmy się wszyscy razem, oczywiście rozchodzi mi się o tych co umią się cieszyć.
-Słyszałam że jesteś nowa
Powiedziałam jako powitanie. Niebieska wadera tylko przytakneła. Najwyraznej nie lubi dużo mówić, ale to tylko pierwsze spotkanie. Możliwe że jest inna niż mi się na razie wydaje. Wadera postanowiła użyć chwilę ciszy by przestudiować muj wygląd. Tak po prostu od stup do głów, choć mam tylko jedną.
-Kim jesteś i czego chcesz?
Zapytała chłodnym, i nie koniecznie przyjaznym tonem. No ale mnie to nie przeszkadzało, oznaczało to tylko że będzie ciekawie ją lepiej poznać.
-Mam na imię Sorrow i jestem tu bo tak chce, a ty jak masz na imię?
Tak, to była moja odpowiedź na jej pytanie. Uśmiechnełam się lekko i przyglądałam się jej reakcji. Wadera najwyraźniej nie polubiła mojej postawy.
-Jestem Razor
Krutka i wystarczająca odpowiedź. Czyli to potwierdza że nie bardzo lubi moje towarzystkwo. Ale nic nie szkodzi, bo drażnienie innych to tylko frajda! Moje postanowienie na ten moment było proste; spędzić czas z Razor ktura mnie nie lubi.

<Razor?>

Od Raven'a CD. Scarlett

Skrzyżowałem ramiona na klatce piersiowej i popatrzyłem na dziewczynę zirytowany.
- Może...
- To tak czy nie?
- Spora szansa, że i tak coś wymyślisz innego jeśli się nie zgodzę. Więc dobra. Chodźmy. A potem dasz mi spokój.
- Jasne - odpowiedziała. Dopiero teraz zmierzyłem ją wzrokiem. Bardzo dokładnie od dołu do góry. Wyglądała bardzo przyzwoicie. W sumie mogę się z nią pokazać na mieście. Pochwyciłem spojrzenie dziewczyny, której widać niezbyt podobały się te moje wstępne oględziny i uśmiechnąłem się leniwie.
- No to w drogę - wskazałem jej kierunek i odczekałem chwilkę aż zrobi krok i dołączyłem do niej. Nawet nie zadawałem sobie trudu ukrycia swojego na wpół drwiącego uśmiechu.
- No to może oświecisz mnie co do tego gdzie idziemy? - spytałem po chwili milczenia.

<Scarlett?>

Od Sorrow CD. Nirvana

Gwiazdy są takie piękne. Można w nich wszytko zobaczyć. A najlepiej się je ogląda gdy masz posuszke z przerośniętego, czarnego, skrzydlatego kota. Powstałam i zmieniłam się spowrotem w wilka. Kot był teraz odemnie wyższy, jest wielkości tygrysa jak by ktoś nie wiedział, a ja nawet przeciętnemu wilkowi nie dogadzam wysokością. Pewnie to wygląda komicznie jak chodzę obok mojego towarzysza. -To może rozpalimy ognisko żebyś się trochu ogrzała?
Zapytałam przemoczoną waderę. A mokra sierść podczas zimy, to nic dobrego. Podeszłam bliżej Nirvany i czekałam na jej odpowiedź.

<Nirvana? Sry że krutkie>

Od Sorrow CD. Ehrendila

Zaciekawiona polowaniem szłam za Ehrendil'em. Cały czas się rozglądałam i prubowałam jak naj mniej wchodzić mu w drogę. Nie trwało to długo nim elf się zatrzymał a ja w niego wpadłam. Spojrzał na mnie kątem oka a ja się lekko uśmiechnełam niewinnie.
-Teraz musimy być bardzo cicho
Oznajomił a ja wiedząc że nie umiem być zbyt cicho zmieniłam się w jego cień. To powinno działać bo nawet gdy coś powiem to tylko Ehrendil będzie to słyszeć.
-Może tak być?
Zapytałam pokazując uśmiech w formie cienia. Wiem że to nie jest widoczne, ale i tak się uśmiechnełam. Chłopak też się lekko uśmiechną co pewnie znaczyło żę muj czyn jest zaakceptowany. Nie wiele później zaczął się skradać. Jego kroki były bezszelestne, i pelne podziwu. Nie daleko było możliwe słyszeć dziwne mruczenie kture pewnie dochodziły od tej Mantykory. Zwierzęcia kture było mieszanką lwa i skorpiona, ze skrzydłami smoka. Zza krzaków, a tak na prawde byłam przed nimi bo tak cień Ehrendila padał, mogłam dostrzedz zwierzęcie. Leżało i spało. Przypominało to trochu słodziakowego kotka. Zaczełam lekko chichotać na tą myśl, a elf się na mnie pytająco popatrzył. Dość że w ciąż byłam jego cieniem.

<Ehrendil? Czas na polowanie!>

Od Zero CD. Nirvany

Siedziałem jeszcze chwilę starając się znaleźć logiczne wyjaśnienie dla obecności tych demonów tak blisko miasta. W końcu uznałem, że pewnie było to dzieło przypadku.
- Napijesz się czegoś? - spytała Nir wstając.
- Nie, dzięki. Nie mam jakoś ochoty - odpowiedziałem.
- Dobrze.
Odprowadziłem dziewczynę wzrokiem i przeciągnąłem się. Łóżko ugięło się pode mną kiedy zmieniłem się w wilka. Taki kaprys. Trochę nieprzemyślany zresztą, bo się oczywiście nie zmieściłem. Z łóżka wystawały mi łapy i ogon, ale się tym nie przejąłem. Ułożyłem się wygodniej i tak, że teraz tylko ogona nie zmieściłem na materacu łóżka i utkwiłem wzrok w drzwiach. Po chwili w progu pojawiła się dziewczyna. Na mój widok zatrzymała się i parsknęła śmiechem. Wyszczerzyłem się do niej.
- Ty tak na poważnie? - spytała dalej się śmiejąc.
- Taaak... Chcesz się przytulić?
Nirvana upiła łyk swojej kawy i odłożyła kubek na stolik.
- Przecież sam ledwo się mieścisz - szturchnęła mnie w bok.
- Ciesz się, że jestem kreatywny - zaśmiałem się i odsunąłem robiąc dziewczynie miejsce.
Usiadła obok mnie. Łapą udało mi się ją podłożyć i wciągnąć pod siebie.
- Ejj!
- Cii... Teraz jesteś moja - położyłem na niej głowę.

<Nirvanka?>

Od Toxic'a CD. Zero

Upadek nie był z byt przyjemny. No ale gdyby nie Zero ktury zamortyzował muj upadek, to bym pewnie się zabił. Ale jak by na to nie patrzeć to gdy by przyją formę człowieka na drugim piętrze, to by się to tak nie skończyło. Pewnie byśmy nie zlecieli na sam dół, ale by nas pewnie te potworki zaatakowały. Patrząc w teraźniejszość, postanowiłem wstać. Po chwili siedziałem na grzbiecie wielkiego wilka. Widziałem jak jego brzuch powoli się unosi i opada, widać było że ciężko oddycha. "Pewnie wszystko go boli" pomyślałem i powoli zacząłem zchodzić z Zera. Podeszłem do jego głowy i siadłem obok.
-Nie wyglądasz najlepiej..
Wilk ani drgną. Spojrzałem w górę. Dzióra była więkrza niż mi się wydawało. Z góry dostrzegłem pysk tego monstrum. Patrzyło w dół. Znaczy nie wiem czy to w ogóle ma oczy, ale pysk był skierowany na mnie. Następnie usłyszałem jakieś warknięcie i potworek znikną. Przyglądłem się naszym otoczeniom. Schody i deski były połamane i porozrzucane po tym ciękim korytarzu, w kturym Zero akurat się mieścił. Znów powstałem i oczepałem się z kilku warstw kórzu.
-To na chwilę mamy spokuj, ide się rozejrzeć, przyjdź jak ci się poleprzy
Usłyszałem pomruk dochodzący od Zera. To pewnie oznaczało że się zgadza z moim planem. Poszedłem w stronę pobliskiego pokuoju do kturego nie było trudno się dostać. Pomieszczenie nie wyglądało naj lepiej. Było nawet podobne do pokoju w kturym się chowaliśmy przed potworami. Wszystko wyglądało tak samo. Nawet krew była tak samo rozprzeszczeniona. Nie podobało mi się to. Powoli zacząłem się cofać do tyłu, w stronę otwartych drzwi. Chciałem jak naj prędzej wydostać się z tego pomieszczenia. Jak moje nogi przekroczyły próg, to od razu zamknąłem za sobą skrzypiące stare drzwi. Oparłem się plecami o drzwi i westchnąłem.
-Albo jesteśmy znów na drugim piętrze, albo mam jakieś schizy..
To miały być słowa do mojego towarzysza.. kturego już tu nie było. Znikną a ja widziałem pusty korytarz. Nie bylo tak źle, prędzej okropnie. Widząc że pomieszczenie wygląda jak nowe. Coś było nie tak. Musze mieć jakieś zwidy. Wyszedłem na środek korytarza. Wszystko było jak nowe, tylko pokuj z kturego wyszłem był cały zakrwawiony. To nie mogło być prawdziwe. Powoli zacząłem wchodzić do innych pokoji kture wyglądały jak ten pierwszy. Nie podobało mi się to. Musiałem się z tego snu w końcu wydostać, bo pewne było to że to nie jest realne. Musiałem sobie to wszystko wyobraźić, ale w ciąż wszystko wydawało się realne w dotyku. I jakoś się jeszcze nie potknąłem o jakieś deski kture tu wszędzie powinny być. Powoli się skierowałem w stronę pokoju w kturym pamiętałem że leżał ten czerwony gramofon. Miałem tylko nadzieję że tam będzie. Cały czas miałem ochotę go włączyć. Jak dotarłem do pokoju, kturego tak na prawdę nie szukałem z byt długo, otwarłem drzwi. Żucał mi się w oczy nowiutki gramofon. Był on koloru srebra a samo drevniane pudło było ostro czerwone. Podeszłem do nażędzia. Wiedziałem że to nie będzie nic dobrego, ale byłem pewien że to mnie 'Wybudzi' z tego dziwnego snu. Podeszłem blirzej nażędzia i stałem bezruchomo przed nim, zanim w końcu go postanowiłem włączyć. Melodia była dość wciągająca, ale nie podobało mi się coś ala piszczenie i warczenie w tle piosenki. Wsłuchiwałem się w tę dziwną pieśń. Aż w końcu te dzwine mieszane dzwięki pochłonęly pieśń, i stały się jedyną żeczą kturą mogłem usłyszeć. Jak 'melodia' się skończyła to wszysto umilkło. Nie trwało to ani sekundy zanim cały pokuj pochłoneła ciemność. Nic nie było widać, ale magicznym sposobem mogłem widzieć własne ciało bez problemu. Po chwili znów wszystko powruciło do normalu. Dosłownie. W końcu wszystko było rozwalone i wyglądało jak powinno. Dostrzegłem że w ciąż stoje przed gramofonem. Nie wiem co się stało, ale czułem się trochu mdle. Postanowiłem wrucić do Zera, ale gdy się odwróciłem to nasza Madam Piekło powruciła. Stała kilka cm, no może mm, przedemną. Wpatrywała się we mnie. Nie wiedziałem co tak kąkretnie powinienem zrobić bo nie mam za bardzo jak się wycofać przez gramofon, a boki były okstawione dwoma stworkami.

<Zero? Mam zero pomysłu xD>