Od Vestarii CD. Azazel'a

- I nie jestem żadną „panienką”. – dodałam po chwili.

- Jak tam sobie chcesz, panienko. – stwierdził mój rozmówca z wrednym uśmieszkiem tańczącym na ustach. Przewróciłam oczami. Kolejna łajza do kompletu. Ja naprawdę nie umiem trafić na kogoś w miarę normalnego?! Znaczy... Sama normalna nie jestem. Dlatego liczyłam na kogoś kto tę moją nienormalność z lekka naprostuje, żeby wydawało się, że jednak wszystko ze mną w porządku. A zamiast tego trafiam wyłącznie na głupszych od siebie, bądź takich pokroju zjeba naprzeciwko mnie. I jakże ambitny plan poszedł się pieprzyć zanim zdążyłam w ogóle wprowadzić go w życie. Westchnęłam cicho i wyminęłam Azazel’a poprawiając kaptur, żeby deszcz nie padał mi na twarz. Mimo iż mężczyzna się nie odezwał wyraźnie czułam, że idzie za mną. Odwróciłam głowę w bok by na niego spojrzeć raczej symbolicznie, ponieważ kaptur i tak zasłaniał mi widok.

- Dlaczego...? – spytałam tylko obojętnie. Odpowiedziała mi chwila ciszy.

- Co dlaczego...?

- Dlaczego za mną leziesz łajzo...

- Głównie dlatego, że okrutnie się nudzę – padła odpowiedź wypowiedziana tym samym ironicznym i drwiącym tonem co cała reszta. Pewnie ludzi to wkurzało... Mnie niezbyt. Można by powiedzieć, że przywykłam do tego mieszkając ledwie pryczę niżej niż Cato. On też taki był. Tylko, że w przeciwieństwie do Azazel’a wyglądał na miłego faceta. Tym bardziej pozory myliły. Chociaż... Czy miły facet gnił by w Mordowni? Szczerze wątpię. W każdym bądź razie to mogłoby się zdarzyć, ale tacy raczej zbyt długo tam nie żyli. A Caton z całą pewnością przetrwał znacznie więcej niż inni budzący podobne wrażenie. No i był mordercą.

Deszcz jeszcze się wzmógł, a niebo przeszył piorun. Po krótkiej chwili po błyskawicy nad miastem przetoczył się grzmot. Zbliżała się burza, co tak szczerze, ani trochę mi się nie podobało. Zwłaszcza, że miałam sprawę tu w mieście, a noc musiałam spędzić na ulicach.

- Ależ masz zdołowaną minę panienko... – zaśmiał się mój pseudo-towarzysz zrównując się ze mną.

- A co się dziwisz...? Leje mi na łeb, idzie burza, a jakby tego było mało łazisz za mną jeszcze ty – warknęłam tylko garbiąc się lekko. Odpowiedział mi tylko drwiący śmiech. Odetchnęłam głęboko starając się jakimś cudem znaleźć w sobie choć odrobinkę cierpliwości i odgarnęłam z twarzy mokre czerwone kosmyki – Wkurzasz mnie.

- Taki już mój urok, panienko – odparł mężczyzna obok mnie. Wydawało mi się, że całkiem mu obecna sytuacja pasowała. Deszcz miał głęboko w dupie, burza różnicy mu nie robiła, irytowanie mnie postawił sobie za co najmniej tymczasowe hobby. Normalnie żyć nie umierać.

- Nie... Serio mnie wkurzasz. Ostrzegam. To się dobrze nie skończy – rzuciłam.

- Trochę za niska jesteś. Nie umiem wziąć cię na poważnie – odpowiedział tym samym tonem co zwykle.

- Jeszcze weźmiesz mnie na poważnie... – mruknęłam cicho bardziej do siebie niż do niego i nagle skręciłam w boczną uliczkę. Idąc dalej tą główną drogą dotarłabym tam, gdzie bardzo nie chciałam być. Znów do siedliska zła przez które musiałam dzisiaj uciekać. Błysnęło i zagrzmiało niemal na raz na sekundę oświetlając wąski zaułek ze studzienką na końcu. Burz była już tuż, tuż.

- Jeśli chcesz się mnie pozbyć musisz wysilić się bardziej... – usłyszałam za sobą. Puściłam słowa Azazel’a mimo uszu podchodząc do studzienki. Tuż obok niej leżał łom. Nie był co prawda pierwszej nowości, ale i tak świetnie pełnił swoją rolę. Nadal ignorując mężczyznę chwyciłam za narzędzie i z jego pomocą otworzyłam studzienkę.

- Ty chyba nie... – zaczął, ale nie dałam mu dokończyć. Usiadłam na brzegu i zeskoczyłam w ciemny otwór. Jeżeli ktokolwiek myślał, że wyląduję w ściekach do pasa, niestety musi się rozczarować. Wnętrze tunelu było całkiem suche, jeśli nie liczyć przecieków w kilku miejscach. Nie śmierdziało niczym poza wilgocią i odrobinką pleśni. To  nawet nie był kanał, a jedynie półokrągły tunel, którego oba końce ginęły w nieprzeniknionej ciemności.

- Złazisz na dół zjebie czy się cykasz?! – spytałam pozwalając sobie na złośliwy uśmieszek, który z pewnością odbił się w tonie mojego głosu. Po chwili ciemny kształt zeskoczył z góry i wylądował tuż obok mnie.

- Nie chciałem wylądować w miejskich ściekach, to wszystko. – stwierdził tylko – Gdzie my w ogóle jesteśmy?

- Na końcu świata w krainie tęczy i różowych jednorożców – odpowiedziałam ciągnąc za niemal niewidzialną linkę, która zamknęła za nami wejście. Nastała kompletna ciemność, a odgłos deszczu zagłuszał niemal wszystko. Znów zagrzmiał. – Chodź łajzo... Pokażę ci to cholerne Podziemie skoro ty najwyraźniej niczego nie ogarniasz – pociągnęłam za sobą Azazel’a i natychmiast go puściłam. Cholernie boję się dotykać obcych... Jak zawsze wszystko to wina Mordowni. Zupełnie inna sprawa, że ten tu facet nigdy nie był w Podziemiu. Mnie znają tu wszyscy pod wielce wymownym pseudonimem „Mała Zadymiara”. I Maggie, która żywi mieszkańców tunelu i Bane, który dorobił się funkcji sędzi (o ile w tym tunelu zamieszkanym przez zbiegów można mówić o jakiejkolwiek sprawiedliwości...) i Anays, „mamusia” tego przybytku. No i cała reszta. Może i nie wpadam tu za często, fakt, ale przynajmniej się staram. I za każdym razem coś ze sobą mam.

Odrzuciłam kaptur swojej peleryny i poprawiłam mokrego, rudego kucyka. W pewnym momencie tunel zrobił się jaśniejszy, a odgłosy burzy odeszły do niebytu zastąpione powolnym kapaniem wody. Przed nami wyraźnie rysował się zakręt tunelu. Kiedy tylko go pokonaliśmy naszym oczom ukazały się rzędy wyżłobionych w ścianach tunelu nisz. Każda miała swojego właściciela, choć nie wszystkie były zajęte o tak późnej porze. Niektórzy zapewne szukali przygód bądź byli zajęci utrzymaniem Podziemia. Ewentualnie może ktoś już nigdy tu nie wróci. Tak też się zdarzało.

- Vestaria...! – usłyszałam syk, który pewnie miał być okrzykiem, gdyby nie fakt, że pół tunelu już śpi. Odwróciłam się w stronę dźwięku i uśmiechnęłam się na widok starej, ubranej w szmaty kobiety. A o to i sama Anays. Podeszłam do kobiety i kucnęłam przy niej. Azazel oczywiście podążył za mną przyglądając się wszystkiemu.

- Cześć Anays – przywitałam się wyciągając spod peleryny drewnianą szkatułkę i otworzyłam ją ukazując kilkadziesiąt pereł – Patrz co mam.

- Trudno było? – spytała kobieta uśmiechając się do zawartości szkatułki.

- Dzisiaj zorientowali się wyjątkowo szybko – westchnęłam – Czasem się zastanawiam czemu ja jeszcze nie rzuciłam tej roboty.

- Może dlatego? – wepchnęła mi w dłoń trzy perły.

- Faktycznie to może być powód...

- A twój kolega zasłużył?

- To nie jest mój kolega – prychnęłam – To zjeb. Nic nie zrobił. Nie dawaj mu nagrody za łażenie ze mną.

- No dobrze, dobrze... Idź cholernico przebrzydła do siebie –odgoniła mnie. Odchodząc usłyszałam jeszcze, że kobieta spytała łajzę o imię i o to czy zostanie na noc, bo burza. I tak szczerze, wcale nie obchodziła mnie odpowiedź zjeba.

<Azazel? Okazało się, że nie bardzo wiem w którą stronę pociągnąć xD Później będzie lepiej.>