Prychnęłam. A niech spada na to swoje drzewo. Wróciłam do ogniska. Ułożyłam się wygodnie i obserwowałam trzaskające wesoło iskry. Lubię ogień- zawsze wydaje się taki radosny i pełen życia. No ale cóż... Ile można się gapić na ognisko? Stwierdziłam, że muszę sobie znaleźć zajęcie. Z braku lepszego pomysłu pomyślałam, że może urządzę sobie małą wspinaczkę. Zmieniłam się w człowieka i podeszłam do drzewa na którym siedział Raven. Obeszłam je dookoła, szukając jak najniższej gałęzi. Na moje nieszczęście, było dość wysokie. W końcu znalazłam jakąś która nie wydawała się aż tak bardzo przekraczać moich możliwości. Skoczyłam. Brakowało mi z dobre pół metra. Spróbowałam jeszcze raz, tym razem wcześniej biorąc rozbieg. Nadal nie sięgałam.
-Chyba trochę za wysokie progi, co?- usłyszałam. Raven brzmiał jakby bawiła go ta sytuacja. Tak, to bardzo zabawne... Uniosłam głowę i wystawiłam język. Nie widziałam go, ale śmiech dochodzący z góry upewnił mnie, że ja z kolei jestem doskonale widoczna. Zacisnęłam pięści. Dobra, wejdę na to cholerne drzewo choćby nie wiem co! W końcu, po wypróbowaniu kilku innych sposobów, udało mi się wdrapać na pierwszą gałąź. Dalej szło już łatwiej. W końcu, z triumfalną miną, usiadłam koło Raven'a.
-Za wysokie progi, hm?- uśmiechnęłam się od ucha do ucha.
-Uparta jesteś, wiesz?- stwierdził chłopak.
-Często to słyszę- odparłam.- Ale to najlepszy sposób żeby osiągnąć cel.- Raven nic nie odpowiedział. Patrzył gdzieś w przestrzeń.
-Poza tym... No cóż, tak już mam. Podobno jestem też wścibska i zadaję za dużo pytań. Po prostu wychodzę z założenia, że kto pyta nie...
-Mogłabyś przez chwilę być cicho?- przerwał mi, dalej patrząc gdzieś w dal i marszcząc brwi. Skrzywiłam się.
-Nie znoszę jak się mnie ucisza.
-Po prostu nic nie mów, ok?
-Będę mówić tyle ile mi się podo...- urwałam, bo Raven przycisnął mi dłoń do ust.
-Zamknij się, głupia!- syknął. Wskazał palcem coś w dole. Spojrzałam w tamtym kierunku i otworzyłam szeroko oczy...
<Raven?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz